Kimilerimize göre Kıbrıs’taki en önemli sorun Kıbrıs sorunudur. Bence de öyledir! Kıbrıs adası üzerindeki siyasi koşullar değişirse çok şey değişecek. Bu değişim, ekonomiden sosyal hayata kadar çok şeyi değiştirmiş olacak; siyaset ise zaten değişecek!
Gelin görün ki, “ihtiyaç” vardır ama “çözüm umudu” yoktur! Taraflar, bulundukları durumu çözümün ortaya çıkaracağı muhtemel duruma tercih etmektedirler. Umutsuzluğun kaynağı da budur. Siyasiler ve bizim gibi gündem takipçileri zaman zaman konuya eğilseler bile, halkın gündeminde Kıbrıs sorunu diye bir sorun olmamasının nedeni de bu umutsuzluktur.
3-5 gün kaldı; Güney Kıbrıs’ta seçim yapılacak… Hiçbir parti Kıbrıs sorununa öncelik veren bir kampanya yürütmüyor. Halkın önceliği de partilerin Kıbrıs sorununa yaklaşımları değilmiş gibi görünüyor…
Alithia gazetesi, propaganda dönemine bakıldığında, “Kıbrıs sorununun ya çözüldüğünün ya da artık olmadığının” düşünülebileceğini yazdı. Hristodulidis’in Kıbrıs sorununda “gelişmeler uydurduğunu” yazan Politis ise, Rum başkanların “en ünlü motiflerinin” bir sonraki görevleri için Kıbrıs sorununda çözüm talep etmek olduğunu belirtti ve 52 yılın bu şekilde geçtiğine vurgu yaptı.
Kuzey’deki durum, Güney’dekinden çok farklı değildir. Bizde de seçimler kapıya dayandı ve siyasi partilerimiz Kıbrıs sorunundan daha çok iç sorunlar, yolsuzluklar ve kamu maliyesi gibi temalar üzerinde durmaktadır. Kampanyaların bu temalar üzerinden yürütülmesi seçmenin ilgisini çekmek bakımından daha yararlı olacaktır. Bizim çözüme olan ihtiyacımız Rumlarınkinden daha çoktur ama bu konuda umudu olan da kalmamış gibidir. Halkın umutsuz olduğu bir konu, siyasi partilerin ve diğer kamuoyu önderlerinin ilgi alanında yer bulmakta zorlanıyor.
Bu gözlemler “bugünkü durum çözümdür” diyenleri haklı çıkarıyor görünse bile bugünkü durumun KKTC halkının “uluslararası alanda geçerliliği olan bir devlete sahip olma” ihtiyacına yanıt vermediği de açıkça ortadadır. Kıbrıslı Türkler büyük bir açmaz içindedir: Çözüm yok ama çözüm umudu da yok!
Bundan daha kötüsü ise şudur sanırım: Çözüm yok, çözüm umudu yok ama bugünkünden daha iyi yönetileceğimize inanç da yok!
Eyvah! Eyvah, eyvah!
Kendi ipimize asılalım ve daha iyi yönetilebileceğimiz umudunu yaratmaya bakalım!