Kuzey Kıbrıs, dünyanın tanımadığı, ambargolar altında bir yerdir…

Devleti vardır ama Türkiye dışında tanıyanı yoktur…

Belli başlı ihraç ürünleri hellim ve narenciyedir…

Parası yok, petrolü, altını da yok…

Sınırlarını bekleyen Türk askeri…

Savunma giderlerini karşılayan Türkiye…

Hava ve deniz ulaşımını sağlayan, öğrenci ve turist gönderen de Türkiye…

Altyapı yatırımları, hastalanan hayvanların aşıları da Türkiye tarafından karşılanıyor…

Türkiye, 20 Temmuz 1974 Barış Harekatı sonrasında Kıbrıs Türk Federe Devleti’nin kuruluşuna izin verdi…

Merhum lider Rauf Denktaş bununla yetinmeyip, 15 Kasım’da Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’ni ilan etme kararı aldı…

Şartlar uygundu…

Çünkü Türkiye’de askeri yönetim vardı…

Denktaş; Türkiye’deki askeri yönetimin desteğini aldıktan sonra, içte muhalefeti ikna etmek için ‘Partili Kurucu Meclis’ önerdi…

Ayrıca öyle bir anayasa yaptı ki; sınırsız sendika, sivil toplum örgütü ve 15 oyla siyasi parti hakkı verildi…

Yargıç sayısı sınırlandı ama siyasi parti, sendika, dernek-cemiyet sayısını sınırlayan bir madde düşünülmedi…

Türkiye’de askeri yönetim gidince iktidara merhum Turgut Özal geldi…

KKTC’nin ilanı yüzünden başta ABD olmak üzere, çok sayıda ülkeden tepki aldı…

Özel; ileri görüşlü, pratik önlemlerle cesur adımlar atabilen bir liderdi…

Kıbrıs’ı ziyaretinde iktidara mensup parti liderleriyle toplantı yaparak, ülkenin olduğu gibi ‘Serbest Bölge’ ilan edilmesini önermiş ve çok güçlü bir destek sözü vermişti…

   Buna göre 10 yıl süreyle KKTC’nin gümrük gelirlerinden kaybının tamamını Türkiye karşılayacaktı…

   Koalisyonun küçük ortağının bir bakanı buna anında tepki göstermiş ve “parti meclisinden onay almadan bu öneriye olumlu yanıt veremeyeceğini’ söylemişti…

   Özel, o bakanın tepkisi üzerine “toplantı bitmiştir arkadaşlar” diyerek salondan ayrılmıştı…

Bugün ne durumdayız?..

   Aradan uzun yıllar geçti…

   Kuzey Kıbrıs hala ambargolardan şikayet ediyor ama gerçekleri kimse tartışmak istemiyor…

   Ambargolara rağmen narenciyemizi Türkiye almak istiyor, fakat grevler yüzünden portakallar TIR’ın içinde bekletiliyor…

   Çürümeye yüz tutmuş portakalın satışını engelleyen Rum liderliği değildir…

   KKTC’nin bitmek bilmeyen eylemleridir…

   Çok sayıda ithalatçının soğutuculu TIR’larla getirdiği tüketim malzemeleri ve ilaçlar da TIR’larda bekletiliyor…

   Ambargo değil, grev yüzünden…

   Devam edelim…

   İran savaşı nedeniyle en önemli ürünümüz hellimin ihracatı da gerçekleşemiyor…

   Kurumlar vergisinde ilk sırayı alan oteller turist getiremiyor…

   Büyük bir çoğunluğu yüzde 5, bilemediniz yüzde 10 kapasiteyle çalışıyor…

   Hal böyle olunca tedarikçiler otellere eskisi gibi mal satamıyor…

   Bunun tam etkisi Nisan sonunda daha net bir şekilde görülecek…

Kimin umurunda?..

   Ülke ekonomisi dibe vururken, siyasetin umut verici bir adım atmaması dikkat çekicidir…

   Umut verici adım atmak yerine günlerdir anlamsız bir tartışma ile insanlar birbirine kırdırılıyor, hastalar tedavi için doktor bulamıyor, acil ameliyatlar için gün alınamıyor, öğrencilerin sınavı yapılamıyor, gümrüklerden mal çekilemiyor…

   Hepsinden önemlisi insanların psikolojisi bozuluyor…

   Grevler, eylemler, şiddet hareketleriyle KKTC devleti kendi insanına da yatırımcıya da güvence veremiyor…

  Gelinen noktada gerilimi daha da tırmandıracak adımlar atmak yerine, erken seçimi gündeme almak doğru olandır…

   Nisan ayı sonunda özel sektörün hayat pahalılığı artışı vermesi zaten mümkün değildi…

   Haziran’da olabilecek mi o da bilinmiyor…

   Öyleyse; tüm fikirleri zamana bırakmak doğru olandır…

   Günü geldiğinde parası olan öder, olmayan da iflasını ilan eder…