Orta Doğu’da savaş devam ederken, Kuzey Kıbrıs’ta erken seçim talebi de öne çıkarılıyor…

   Muhalefetin yanı sıra iktidar ortaklarının da genel seçimleri Ocak 2027 yerine bu yılın Eylül ayına çekme eğiliminde olduğu belirtiliyor…

  Seçimler demokrasinin gereğidir…

   Ancak; mevcut sistemle seçime gitmek demek, son 50 yılın devamından başka bir şey değildir…

   Parlamentodaki partiler siyasal yapının değiştirilmesi konusunda ortak bir karar belirlemelidir…

   Bunu herkes destekliyor ama partiler değişime yanaşmıyor…

   Milletvekili seçilenlere bakanlık yolu kapanmadığı için seçim sonrasında hükümet oluşumlarında sürekli krizlerle karşılaşılıyor…

   Bir başka önemli sorun daha vardır…

  Bazı siyasi partilerin, bu ülkede nasıl bir düzen yaratmak istedikleri, plan ve projelerinin ne olduğu net bir şekilde bilinmiyor...

  Seçim manifestolarında yazılanların çok büyük bir kısmını uygulamadıkları halde, kamuoyuna doğruları anlatma cesareti gösteremiyorlar...

  Peki bu partiler, KKTC devleti ve halkı için ne yapmak istiyorlar?..

  Daha az iş, daha çok maaş düzenini geliştirmek mi?..

  Bunu istiyorlarsa, parayı nereden bulacaklarını da açıklamak zorundadırlar…

  Daha çok üretim, daha çok kazanç mı?..

   O zaman yatırımları ve üretimi teşvik edecek, ciddi ve tutarlı projeleri hayata geçirecekler…

   Plan, proje, yasa ve kararlılık isteyen diğer bazı başlıkları şöyle sıralayabiliriz:

  Ambargolara karşı direnme...

  Avrupa Birliği yardımlarının artırılması için güçlü irade...

  Türkiye ile ilişkileri geliştirme...

  Temiz çevre, sağlıklı kentler...

  Kanalizasyon atıklarına çözüm...

  İnsanların dinlenebileceği yeşil parklar...

  Eğitimde ve sağlıkta tam gün uygulaması...

  Siyasette profesyonellik...

  Üçlü kararname veya benzeri uygulamalara son verilmesi...

  Tek bölge seçim sistemi...

  Veya Başkanlık Sistemine geçiş...

Bu şekilde devam edemeyiz

  Siyaset yaparken, ne istediğimizi ve neleri yapabileceğimizi önceden belirlemek ve kamuoyu ile paylaşmamız gerekiyor...

  Eğer hepimizin isteği daha iyi bir yaşam ise; bunun yollarını bulabilmeliyiz...

  Öncelikle adam gibi çalışmayı kabullenmeliyiz...

  Ekonomisi batmış, borç batağında sürüklenen bir ülkede hala ‘taktiksel yöntemlerle’ maaş kadar ‘fazla mesai’ ödeneği dağıtılması anlaşılır gibi değildir...

   Rumların bu konularda yaptıklarına bakmakta fayda vardır…

   Onlar bir taraftan ağır ekonomik krizden kurtulmanın yollarını ararken, diğer yandan Kıbrıs konusunda her zamankinden daha atak bir politika izliyorlar...

  Sadece AB ülkeleriyle değil, İslam ülkeleriyle de ilişkileri geliştiriyorlar...

  Özellikle yabancı yatırımcıların ayağına kırmızı halı seriyorlar...

  Her türlü teşviki önlerine koyuyorlar...

  Bizde ise ülkeye büyük yatırım yapan insanları pişman etmek için ne gerekiyorsa onu yapıyorlar...

  Sorumlu makama getirilen bürokratları yeterince eğitmiyor veya yetkilendirmiyorlar...

  Sonuç olarak; çalışmayan, üretmeyen ve başarmayan insanları kurtaracak hiçbir ülke, hiçbir kuruluş yoktur...

  Bugün eğer başarısızlık yaşıyorsak, bunun sorumlusu bizleriz...